İnsanlara Mutluluk Ismarlayın

İnternette güzel bir şeyler yapan ve yapmaya çalışan kişilere hem maddi hemde manevi destekte bulunmak lazım. O güzel işlerin devam edebilmesi için. Hiç yoktan iletişime geçip bir "teşekkür  ederim" demek lazım. Böyle yapılınca insanlar   çok mutlu oluyor. Mutlu olmaktan ziyade mutlu etmek daha güzel geliyor bana şahsen. İnsanlara mutluluk ısmarlayın :) 

Şahsen internet dünyasında çok fazla blog, makale, forum vesaire takip ediyorum. Genellikle de hoşuma giden bir şey bulunca iletişime geçip teşekkürlerimi iletiyorum, maddi durumum elverdiği miktarda da yardım etmeye çalışıyorum. 

Bununla ilgili olarak aklıma  “Simyacı”  ( romanı okumadım) romanında geçen şu bölüm geldi:

“Alışveriş Merkezi’nin birinde kasada sıra beklerken iki sıra önümdeki çocuğun parasının aldığı şeye yetmediğini fark ettim.Çünkü kasadaki kız “İçlerinden birini seçmek zorundasın” diyordu. Çocuk bir elindeki çikolataya bir de ucuz “kola”ya baktı, çikolatayı bıraktı, kolayı alıp göğsüne bastırdı.Oysa çikolata da lafı edilmeyecek kadar ucuzdu. Kasadan geçtim dışarıda çocuğun yanına yaklaşıp “Bu kola öyle tek başına içilir mi, gel yanına bir şeyler alalım” dedim. Gülümseyince elinden tuttum ve daldık tekrardan alışveriş merkezine.“Kucağına doldurabildiğin kadar çikolata koyabilirsin” dedim.“Kucağım küçük koynuma koyayım mı?” diye sordu.“İyi fikir, neden olmasın” dedim.Seçtiği çikolatalardan ikişer tane aldı.Kasaya gittik, yürüyen bandın üzerine oturttum ve kasadaki kızdan bandı yürütmesini rica ettim.Elinde kola ile bandın sonuna kadar gülerek geldi.Sonra ayağa kalkıp karnını açınca çikolatalar tezgaha düştü.Kız güldü.Çocuk güldü.Dünya güldü.

Neyse hesabı ödedik, poşet alıp, hepsini koyduk içine.Dışarı çıkınca boynunu geriye atarak bana baktı.

“Keşke iki tane de bardak olsaydı” dedi.
“Ne yapacaksın bardağı? Kolayı beraber mi içeceğiz, ben içmem kola... Haydi şimdi doğru evine” dedim. “Yok, sana değil. Her şeyden iki tane aldık ama kola bir tane. Kız kardeşim ağlar” dedi. Bir daha daldık markete, bir kola daha aldık. Bir daha güldük.Bir daha mutlu olduk.

Çocuk arkasına bakmadan koşarak eve giderken, kasadaki kız yanıma geldi. “Tanımıyorsunuz değil mi bu çocuğu?” diye sordu.  “Yoo” dedim. “Neden böyle bir şey yaptınız o zaman?” diye üsteledi. “Çünkü çok zenginim ben” dedim. “Haa o zaman tamam” dedi. “Size dokunmaz. Ne iş yapıyorsunuz?..” “Çocukların gülüşlerini satın alıyorum!..”

Yorum Gönder